I stało się tak, że góry wpadły do morza, a morze zalało cały Świat.

Samotny spacer brzegiem morza to chyba jedna z tych kosmicznych rzeczy, które w tak naturalny sposób potrafią pokazać mi, jaki Świat jest wyjątkowy.

Przez moment wydawało mi się, iż gramy w jakimś filmie.
Uwielbiam te piękne Sówki.

Nie spałam całą noc, by móc zdążyć na zdjęcia o świcie. Chociaż teraz zaczynam się zastanawiać, czy to po prostu nie był sen.

Lipcowe zdjęcia prosto z przeterminowanej kolorowej kliszy, wpakowanej do Zenita.
I znów od nowa zakochuję się w fotografii.
Zdaje się, że to wszystko nie ma końca.